Een groene, zoute smurrie. Dat is wat de 8-12 wacht vanochtend aantrof tijdens het keren van de peren. Om dit fenomeen te verklaren moeten we terug naar een dag eerder. Een SaS’er was bezig met de dagelijkse controle van de versproducten en had kratjes met fruit op de tafel gezet. Een behulpzame docent hield even wat kratjes vast, toen opeens een vloedgolf van jewelste over het dek heen raasde. Het resultaat: schuivende kratten, natte docenten, lachende leerlingen met fototoestellen en lichte paniek in de wacht. Enfin, terug naar vandaag. Die peren hadden aardig wat te verduren gekregen en bleken niet opgewassen te zijn geweest tegen de ruwe bewegingen en het zoute water, die waren volledig gaan rotten. Verspilling doen we niet aan, dus 3 kratten peren gingen de keuken in met de boodschap ‘doe er maar wat leuks mee’. Dat nam een SaS’er van de keukendienst ten harte, en ze pakte haar mes en dunschiller en ging als een sPEER ;). Het schillen en snijden begon om 7:30, en was pas klaar om 17:00. Maar het resultaat loog er niet om: peren bij de havermout, peren in de fruitsalade, een stijlbrekende peerloze lunch, voorlopig perentaart als vier-uurtje en kilo’s perenjam voor later. Een dag die begon met groene, zoute smurrie eindigde met overheelijke baksels en jam. Toch fijn, zo’n creatieve keukendienst die niet bij de pakken peer gaat zitten.
Tot de volgende peer,
Liselotte, docent scheikunde aan boord
