Vandaag had ik een doodnormale keukendienst. Ik heb namelijk een walvis en dolfijnen gezien, en een kleine brandwond opgelopen (die ik natuurlijk goed gekoeld heb). Zo bijzonder is dat allemaal niet meer, dus daar gaan we dit blogje ook niet over schrijven.
We gaan het eens hebben over hoe het voelt om weg van huis, maar toch thuis te zijn. We zijn inmiddels bijna op de Azoren. Eigenlijk zijn we er al want over twee dagen is de scheepsovername en scheepsovernames voelen altijd als drie uur in plaats van drie dagen. Op de Azoren zijn we dan maar ongeveer vier dagen en dan begint de weg naar Den Helder al. Maar daar denken we nu even niet over na want dat betekent dat we dus nog 29 dagen hebben om te genieten en alles in ons op te nemen.
Ik ben van mening dat thuis niet alleen een plek is, maar vooral de mensen die daar met je zijn. Thuis thuis zijn dat mijn ouders, een broer, vrienden en familie en hier soort van hetzelfde alleen dan met heel erg veel broers en zussen. Inmiddels mis ik thuis thuis niet zo erg meer ook al zijn we er hier aan boord nu veel mee bezig. Wat is het eerste wat jij gaat doen als je thuis komt? Wat ga je eten? Wanneer zie ik mijn vrienden weer? Hoe gaat iedereen reageren? En hoe ga ik reageren? Er komen veel vragen omhoog als je denkt aan thuis komen. Maar ik wil hier ook niet weg, want dit voelt nu als thuis. Ik loop juist met de vraag in mijn hoofd: hoe gaat het zijn om het leven hier te missen? Het voelt als een gewoonte: wacht lopen, koken voor vijftig man en dan ook nog wat toetsweken er door heen werken. Thuis weer naar school gaan lijkt me juist raar.
Nouja, laat ik het niet te langdradig maken. Ik ga genieten hier en zie jullie snel!
Liefs
Eef