Al maanden lang zeggen we dat we nu ECHT op de terugweg zitten, maar deze keer is het waar. Nog maar een maand en twee dagen en School at Sea is voorbij. Dat betekent ook dat iedereen zijn laatste blogje moet schrijven. Nu is het mijn beurt en het besefmomentje komt goed binnen. Mijn laatste blogje voor thuiskomst, dat is echt bizar. Ook zijn we nu richting de Azoren aan het gaan waar je weer met euro’s kan betalen. Onze dollars zijn er dus ook op Bermuda uitgevlogen, want die hebben we niet meer nodig. Wat ook vliegt, is de tijd. Ik ben nu al aan het stressen over terugkomst, want hoe is het om weer naar school te gaan? Hoe is het leven thuis? En hoe is het om iedereen weer te zien?
Genoeg over de niet leuke dingen, want ik heb nog wel 35 dagen om van te genieten en elke dag leuk te maken. Alle SaS’ers zijn nu zo’n fijne groep geworden en hebben echt een sterke band met elkaar opgebouwd waar we echt trots op mogen zijn. Nu het einde nadert betekent het ook dat we afscheid van elkaar moeten nemen. Ik weet dat ik sommige SaS’ers hierna niet meer zo snel zou zien en andere wel. Dat vind ik erg jammer maar ik wil de vrienden die ik hier heb gemaakt ook nog zien in Nederland. Ik ben benieuwd hoe de dagen tot thuiskomst zijn. Een deel van me is er oké mee dat we naar huis gaan, omdat ik iedereen thuis erg mis, maar een ander deel wil nog helemaal niet naar huis, nog lang niet. Het is dus een dubbel gevoel en ik ga School at Sea sowieso heel erg missen.
Dikke knuffel aan thuis (en de rest) en zie jullie thuis snel weer!
Liefs
Bo