We varen sinds gisteren westwaarts, weg van Baiona, een felle zon aan de wat sluierige hemel, eindelijk weer (open) zee om ons heen en met een deining van 1,5m. Dat klinkt alsof het een lekker stukje varen is, toch? Nee, dat was het niet. Mede-SaS’ers gingen aan de lopende band naar buiten om te braken. Ook voor de mensen die niet hoefden te braken was het heftig: de scheikunde docente en een SaS’er hebben los van elkaar een cursusje vliegen gekregen in de salon. Dit gold ook voor de specerijen en melk in de keuken. Maar het ergste van allemaal was de douche- en wasstop. Door de hevige deining was douchen niet veilig en zouden de wasmachines stuk gaan. Voor mij en zes anderen kwam dat net goed uit: twee dagen na onze wasdag ging de stop in. Gelukkig heeft iedereen voor twee weken aan kleding mee en is die wasstop zo weer voorbij. Maar niemand aan boord blijft voor vier dagen schoon en frisjes ruiken, dus dat werd wel een probleem. Als je al misselijk bent en je zit opgesloten met 36 andere stinkende pubers wordt de misselijkheid er niet minder op, vandaar dat een groot deel van de leerlingen buiten hebben staan avond eten. Daarmee is de ellende nog niet voorbij: zit je na een lange school-/wachtdag eindelijk in je bed om in slaap geschommeld te worden, word je door een onverwachte grote golf naar achteren gekatapulteerd. Waar je als gevolg kei en kei hard je hoofd stoot aan je bed lamp, die als een soort robuuste hoofdbutser bij je bedeinde hangt. Na je hoofd te hebben verkoeld met een, nog warme, theedoek lig je eindelijk in je bed, waar je afwisselend 0,5 en 3,0 keer de zwaartekracht ervaart. Voor je gevoel los te komen van je matras om er vervolgens in gedrukt te worden, is niet bepaalt slaap bevorderend. Als je dan ook nog van hoofd- naar voeteneinde van je bed wordt geslingerd, is je nachtrust zo goed als weg. Dus half slaapdronken ga ik morgen mijn schooldag tegemoet!
Bananenbrood bakken met een peer,
dit was hem dan alweer.
Groetjes Rens!

