Het zou een ‘normale’ schooldag worden. Vanochtend negen uur startte die, iedereen ging heel druk aan de slag, je kon een speld horen vallen in de salon. In de namiddag werd vanaf het middendek het nieuws gebracht dat er dolfijnen rond de boot zouden zwemmen. Gauw werden alle laptops dichtgeklapt en de schoolboeken dichtgegooid. We wisten niet hoe snel we buiten moesten zijn. Iedereen stond over de reling te kijken naar alle dolfijnen die langszwommen. Het was niet één dolfijn, maar het waren er wel een stuk of 50. Aan alle kanten van de romp zwommen ze. De bel ging voor het vieruurtje, die we al heel de middag konden ruiken. Ineens had niemand meer zin in de overheerlijke brownie. De dolfijnen waren veel belangrijker. Aan alle kanten van de romp hoorden we gejuich en gegil, want het waren er zoveel. Toen de docenten ons om kwart over vier weer naar binnen probeerden te sturen, had niemand zin om te gaan. Na al ons uitstelgedrag moesten we dan toch maar echt naar binnen. Het dolfijnenverhaal bleef nog lang nasuizen hier op de Artemis. Iedereen zal heerlijk gaan dromen over de dolfijnen.
Jinte
