Als ik de salon binnenloop, liggen daar nog een paar SaS’ers te slapen op luchtbedden. Na het laatste feestje van gisteravond wilden sommigen de allerlaatste nacht vooral nog samen doorbrengen.
Nog één laatste ontbijt, nog één keer samen opruimen, nog één keer de vertrouwde geluiden aan boord. Ondertussen groeit de spanning, want vandaag wachten familie en vrienden op de kade. Iedereen kijkt uit naar het weerzien, maar tegelijk voelt deze dag ook vreemd. Want naast de blijdschap van thuiskomen, is er ook het besef dat we afscheid gaan nemen van de mensen met wie we zes maanden hebben samengeleefd.
Het anker wordt opgehaald en de muziek gaat hard aan. We varen de haven van Den Helder binnen en boven in de ra’s klinkt ineens: ‘Ouders in zicht!’ Meteen stijgt de spanning aan boord. Zodra we de hoek om draaien, zien we een grote menigte op de kade staan, met spandoeken in de lucht.
Zowel aan boord als op de wal houden mensen elkaar stevig vast en verschijnen er tranen op wangen. Terwijl we dichterbij komen, wordt er enthousiast gezwaaid en heen en weer geroepen. Zodra het schip stil ligt en de loopplank naar buiten gaat, stormen de SaS’ers van boord om hun ouders, broertjes, zusjes en vrienden in de armen te vallen. Wat een bijzonder moment. Overal wordt geknuffeld, gelachen én gehuild.
Na het officiële gedeelte en alle speeches, breekt dan toch echt het laatste moment aan: de bagage gaat van boord. Voor veel SaS’ers is dat moeilijk. Het is het officiële afscheid van de plek die zes maanden lang hun thuis was. Nog één laatste knuffel, nog één keer ‘tot gauw’.
Als iedereen weg is, wordt het stil aan boord. Het schip voelt ineens leeg. Juist in die stilte besef ik hoeveel leven en vrolijkheid de SaS’ers de afgelopen maanden aan boord hebben gebracht.
Lieve SaS’ers, dank jullie wel voor alle gezelligheid, het harde werken, de mooie momenten en vooral voor alle lol aan boord. We gaan jullie – letterlijk en oprecht 😉 – missen.
Liefs,
Karlijn
Onderwijscoördinator School at Sea